Był październikowy poranek. Wokół dało się słyszeć delikatny śpiew ptaków, które jakby starały się pokrzepić nim ludzi. Do ptaków dołączyły drzewa kołyszące się na wietrze, uginając się pod ciężarem swych liści. Kłaniały sie przechodniom i wszystkim zwierzętom przechodzącym przez ten park... Można powiedzieć, że były one najlepszym przykładem pokory i dobrych manier. Nikt bowiem nie kłaniał się tak zgrabnie jak wierzba na skwerze Andersa. Gdzie niegdzie można było dostrzec wiewiórki ukradkiem spoglądające na dzieci, wracające ze szkół. Były one pełne zaciekawienia pomieszanego z rezerwą- tak jakby nie chciały bądź bały się urazić te małe istoty. Natomiast one-wręcz przeciwnie. Ganiały rudawe zwierzątka po całej alejce, nie zważając na protesty ogoniastych. Najgorsze były przedszkolaki. Gdybyście je mogli zobaczyć! Potrafiły budować i czekać godzinami w swoich „jesiennych iglach” (pamiętajmy, że dzieci mają własne poczucie czasu, więc przymknijmy oko na te „godziny”). Gdy tylko udało im się wypatrzyć ofiarę, wyskakiwały i zaczynały pościg.
  Z gwarem parku kontrastował szelest liści i nierówny tupot małych stóp-to właśnie Ala wracająca ze szkoły. Może nie Ala, bardziej Alicja-kilka dni temu skończyła bowiem 11lat. Jak sama stwierdziła, jest już za duża na Alę i woli, aby zwracano się do niej per Alicja. „To bardziej przystoi takiej damie jak ja- jestem już przecież prawie NASTOLATKĄ” -powiedziała kiedyś mamie. Ala była wesołą dziewczynką o ogromnych bursztynowych oczach i ognistych włosach. Ludzie mówią, że największą zaletą Ali jest jej uśmiech- ostatnio jednak straciła przednią jedynkę w nierównej walce o mleko truskawkowe. Walkę wprawdzie wygrała- poniosła jednak straty na polu bitwy.
Dziewczynka posiadała wesołe i pogodne usposobienie, które przyciągało do niej tłumy. Jednak od zabaw z dziećmi na dworze, gry w klasy czy zabawy lalkami wolała czytanie książek w swoim domku na drzewie lub śpiewanie ulubionych piosenek ze swoimi sąsiadami- wróblami. Jednak czynnością, do której tęskniła najbardziej były cotygodniowe spotkania z panem Dębickim.Pan Ryszard był najwierniejszym powiernikiem Ali i jej najlepszym przyjacielem. To on nauczył ją jak walczyć o swoje- to za jego sprawą zaistniała perypetia z walką o mleczny napój- pokazał jej jak dbać o naturę i ludzi wokół oraz starać się dostrzegać dobro w każdym człowieku. Dzięki niemu zagrała po raz pierwszy w szachy, poznała takich twórców jak Vivaldi czy Słowacki. Z panem Dębickim po raz pierwszy czytała „Małego Księcia” i to on opowiedział jej mity o Ariadnie. 
  Spotkania z jej najlepszym przyjacielem są niestety ograniczone, ponieważ wolontariat Ali obejmuje tylko jeden dzień w tygodniu- tj. piątek. Dziewczynce przez to bardzo tęskno do upragnionego weekendu i momentu, w którym będzie mogła spędzić całe popołudnie z panem Ryszardem. Zawsze starają się robić coś ekscytującego i twórczego, a pan Dębicki ma w zanadrzu jakąś nową zabawę lub zadanie, które Alicja musi wykonać w ciągu następnego tygodnia. Niestety z powodu swojego wieku nie może gonić za dziewczynką, ani czytać z nią w domku na drzewie. Ma on bowiem ponad 70 lat i trudno jest mu nadążyć za tak żywą duszyczką jaką jest Alicja. Jednak nie poddaje się i zawsze stara dotrzymać dziewczynce kroku:„ Wyznacznikiem naszego wieku nie jest ciało, a dusza. I to ile razy uśmiechasz się w ciągu całego dnia. Bowiem z uśmiechem, człowiek wygląda młodziej.”- powiedział pewnego razu, podczas ich ostatniego spaceru. Wiek pana Dębickiego nie przeszkadza Ali, ponieważ bardziej niż zabawę, ceni sobie wspólną rozmowę i grę na pianinie znajdującym się w domu spokojnej starości. Właśnie tam teraz wyruszała- do miejsca ich cotygodniowych spotkań.
  Podczas piątkowych spacerów dziewczynka miała w zwyczaju przyglądać się mijającym ją dorosłym. Za każdym razem odnosiła wrażenie, że są smutni i przygnębieni- szczególnie w trakcie jesieni. Zastanawiał ją fakt jak to jest możliwe, że nasze samopoczucie zależne jest od pór roku. Jak to jest możliwe, żeby nasza motywacja zależała od tego, czy będzie danego dnia wystarczająco słonecznie? Dlaczego tak bardzo nie lubimy deszczu? Ta mała panienka sama wprawdzie nie przepadała za jesienią z kilku ważnych powodów: po pierwsze, przez większość czasu było za mokro na zabawę i na spacery, większość dnia była pochmurna i jakaś taka mało zachęcająca do ubierania bawełnianych rajstop ( nie wiedziała czemu ma służyć ten wynalazek) i długich płaszczy. Do tego dochodziła kwestia dojścia do domu seniora- musiała wybrać dłuższą trasę z powodu licznych kałuż i błota. Przejście przez nią było nie lada wyzwaniem i w duchu dziękowała pani Krajewskiej za codzienne lekcje w-fu. Przy wyborze dłuższej trasy musiała liczyć się również z przymusem zostania krócej z panem Ryszardem, co bardzo smuciło jej serce. W sumie jak teraz zastanowiła się nad tym głębiej, to mało powiedziane, że nie lubi jesieni. Ala wręcz jej nie znosi. Jednak ten problem musiała rozważyć ze specjalistą od spraw jesienno podobnych lub w ostateczności – z mamą.
  Po 20 minutach Alicja znalazła się u bram domu spokojnej starości przy ul. Bukowskiej. Spojrzała na wiekowy żółty budynek obrośnięty bluszczem i zastanawiała się jaką historię mogła skrywać ta budowla. Przy odrobinie wodzy wyobraźni dziewczynka przeniosła się do dużej posiadłości wiejskiej, w której- jak stwierdziła - mieszkały szlachetnie urodzone damy i arystokracja. Codziennie odbywały się tam bale, na które zapraszano tamtejszą szlachtę. Wszyscy żyli w zgodzie i wzajemnej życzliwości. Znalazła się tam nawet Alicja ubrana w piękną poloneskę w kolorze szmaragdowej zieleni. Jej głowę zdobił gustowny kapelusz, w ręku trzymała kwiecisty wachlarz a spod sukni wystawały trzewiczki. W momencie gdy miała wchodzić na salę balową i witać się z towarzystwem skinieniem głowy oraz prowadzić grzecznościowe rozmowy o pogodzie i sytuacji w państwie, nagle przed jej malutkim noskiem przemknął liść i wyrwał dziewczynkę z rozmyślań.
- Oj listku ! Nie wiesz, że to niegrzecznie tak przerywać w połowie ?-tupnęła nogą-  Powiedz mi ... Czy jesień nie lubi zabaw? A może nikt jej nie zaprasza? Gdyby tylko zapytała, to dałabym jej zaproszenie, a nawet dwa! I może wtedy byśmy się do siebie przekonały... -westchnęła po czym jak to miała w zwyczaju sprawdziła swój ubiór. Musiała bowiem zachować klasę wśród tak dystyngowanego towarzystwa. Upewniła się również, czy miała ze sobą obiecaną nagrodę dla pani Jadzi. Pani Jadzia była bowiem rywalką Ali w grze sudoku. W zeszłym tygodniu dziewczynka przegrała i była zobowiązana przynieść własnej roboty ciasteczka owsiane. I takie też miała ze sobą. Najważniejszą rzeczą była jednak „ Lista Pytań”. Była to lista, na której Ala wypisywała wszystkie nurtujące ją pytania z zakresu ekonomi: „Jak to jest, że tatuś zawsze narzekać na te... hm... podatki?..., fizyki „Jak to jest, że kasztan tonie na wodzie, a łódka już nie ?” lub życia codziennego np. „Dlaczego tata zawsze stresuje się przed przyjazdem swojej „teściowej ”-tj. babci Hani i nazywa ją „czarownicą”?. Większość ludzi nie potrafiła odpowiedzieć dziewczynce -z wyjątkiem pana Dębickiego. Postanowiła jednak dzisiaj wyjątkowo zrezygnować z listy i zadać tylko jedno-ale za to bardzo ważne-pytanie.
Gdy dziewczynka upewniła się, że zabrała wszystko co niezbędne, a jej strój jest odpowiedni jak na prawie NASTOLATKĘ i popołudniowe spotkanie przy herbatce ,ruszyła ku drzwiom budynku. Otworzyła jej pani Joasia, która jest jedną z opiekunek i prowadzi zajęcia z malarstwa.
-Dzień dobry Alu-powiedziała młoda jasnowłosa kobieta- Dzisiaj tak jak zwykle?
-Tak, proszę pani. Zostanę do 18.-powiedziała podając jej malutki pakunek -A to dla pani Jadzi. Ostatnio przegrałam z nią partię sudoku i oto jej nagroda. Tylko proszę nikomu nie mówić... Nie chce stracić uznania wśród seniorów... Zresztą wie pani jacy są wymagający jeśli chodzi o sudoku– powiedziała dziewczynka ze zmieszaniem, a kobieta uniosła brew ze zdumienia.
-A więc to tak pani Jadzia gromadzi swoje zapasy.-piegowata opiekunka zaśmiała się- Nie martw się, nie tylko ty stałaś się ofiarą gry pani Jasińskiej. Nawet ja dałam się na to nabrać! Przecież ta kobieta jest mistrzem w sudoku!- powiedziała i oddaliła się mrucząc pod nosem z lekkim niedowierzeniem.
  Dziewczynka udała się do pokoju gościnnego, gdzie według planu w każdy piątek o godzinie 15 rozgrywała się partyjka bingo. Było to o tyle ekscytujące, że nagrodą był wieczór filmowy, a wygrana osoba mogła zająć się repertuarem, oraz zaprosić kogoś z rodziny! Stawka była więc wysoka, a chętnych było wielu.
  Pokój gościnny charakteryzował się pięknie zdobionymi ścianami i kryształowym żyrandolem. W pomieszczeniu królowały barwy ciepłe na przemian przeplatane z kolorem białym. Dwie przeciwległe ściany zajmowały regały z książkami- faworytem Ali z tej biblioteczki jest „Opowieść Wigilijna” - a na środku znajdowały się stoliki wykonane z jesionu. Na każdy stolik przypadały dwa potężne krzesła i wazon kwiatów- w tym tygodniu wypadło na czerwone tulipany. Na każdym stoliku leżała karteczka z napisanym na niej krzepiącym słowem typu: „Dobrze, że jesteś!”, „Uśmiechnij się.” lub „To nie twój dzień? Nie martw się, mój też nie!” Podłogę zdobił piękny perski dywan. Dziewczynka mogłaby patrzeć na niego godzinami zastanawiając się nad intencjami autora podczas dobierania wzorów i nad tym ile razy twórca chciał się poddać. „To dopiero samozaparcie!”- pomyślała pewnego razu, gdy studiowanie dywanu wydawało się ciekawsze niż kolejna runda kalamburów. Wolne ściany przyozdabiały obrazy o motywie roślinnym, bądź z zapierającymi dech w piersiach krajobrazami górskimi. 
  Pomieszczenie posiadało również ogromne drzwi tarasowe, które wychodziły na ogród pełen drzew pomalowanych przez naturę na brąz, czerwień i żółć. Dziewczynka miała duży sentyment do tego ogrodu, ponieważ tam mogła z panem Ryszardem podziwiać piękno natury i to tam odbywały się najciekawsze przygody tej dwójki. Pewnego razu podczas gry w piłkę przypadkowo wytrącili z rąk okulary pani Jadzi i musieli chować się przez resztę dnia w ogrodzie. Dlaczego po prostu się nie przyznali? Po pierwsze okulary znalazły się po kilku minutach, po drugie rozśmieszyli całe ogrodowe towarzystwo, a po trzecie do dzisiaj żaden artysta nie byłby w stanie opisać gniewu pani Jadzi i konsekwencji z nim związanych.
  Dziewczynka cichutko przemknęła w stronę stolika pana Ryszarda tak, aby nie przeszkodzić seniorom w toczącej się grze.
-Wygrywa pan?- zagadnęła dziewczynka siadając na krześle obok
-Nie, niestety nie. Cały czas jestem o jeden krok za panem Majewskim-powiedział gdy nagle rozległ się krzyk.
-BINGO!- wykrzyczał pan Majewski i dumnym krokiem podszedł do pani Moniki, która wyczytywała numery.
-A niech mnie! A byłem już tak blisko! – wymamrotał pan Dębicki pod nosem
-Gratulacje dla pana Jerzego-powiedziała opiekunka w momencie, gdy rozległy się brawa-Pan Jerzy wyznaczy termin wieczoru filmowego i jego repertuar! Jeszcze raz ogromne brawa!
Gdy emocje opadły, a pan Ryszard przełknął gorycz porażki, postanowili usiąść do malutkiego stolika przy oknie tarasowym.
-I co Alu? Podoba ci się życie 11-stolatki? Coś się zmieniło? A może chcesz mieć już 12 lat !- zagadnął pan Dębicki
-W sumie myślałam, że będzie jakoś tak ... Fajniej... Myślałam, że jak będę wracać sama ze szkoły to będzie jakoś weselej. Myślałam, że będę mogła rozmawiać z wiewiórkami i robić rzeczy na które mama mi nie pozwalała. Za to teraz muszę wychodzić z moim pieskiem Azorkiem i pomagać mojej młodszej siostrze w lekcjach! Nie mam nawet czasu na śpiewanie! Myślę, że wróbelki niedługo się na mnie obrażą!- rozpaczała Ala
-Jestem pewien, że tak się nie stanie- zaśmiał się staruszek- A nawet jeśli, to zostaw to mnie. Ja z nimi pogadam-mrugnął porozumiewawczo, a na ten gest dziewczynka rozpromieniła się-A jak tam twoje zadanie, udało ci się je wykonać?
-Jeśli chodzi o teatrzyk, to myślę, że tak. Chociaż Maja była trochę oporna. Nie chciała grać ani uwięzionej w wieży księżniczki, ani ogromnego smoka. Scenariusz z księżniczki uwięzionej w wieży czekającej na ratunek księcia z bajki przemienił się w kłótnie zielonej jaszczurki z księciem o to gdzie zniknęła księżniczka. No cóż, cóż widocznie zabrakło nam aktorów i .. cierpliwości. –westchnęła- Młodsze siostry są czasem bardzo uciążliwe!
-Rozumiem cię. Sam mam dwie, ale nie martw się.To minie z wiekiem. Kiedyś uda Wam się dokończyć przedstawienie ,a wasi rodzice będą zachwyceni. Gdy byłem mały kłóciłem się z moimi siostrami cały czas. Raz nawet nie mogłem znieść dłużej ich obecności, więc podstępem zwabiłem je na naszą starą jabłoń. Gdy tylko weszły, zostawiłem je i poszedłem bawić się z kolegami. Siedziały tam cały dzień. Biedulki nie potrafiły zejść! Miałem później przez to wyrzuty sumienia i od tamtej pory starałem się być dla nich milszy. Nie zawsze się udawało, jednak lekcja w głowie została.
-Czasem ja mam ochotę zamknąć moją siostrę w spiżarni, ale wiem, że zjadłaby wszystkie konfitury! -powiedziała z uniesieniem- Ale tak na prawdę nie o tym chciałam z panem porozmawiać. 
-Tak? No to słucham. Jak to mówi młodzież: ”Wal prosto z mostu ”-powiedział z uśmiechem
-Przez cały dzień chodzi mi po głowie jedno pytanie i nie mogę znaleźć na nie odpowiedzi. Próbowałam chyba wszystkiego, ale jak na złość nic nie działało! Nawet zagadnęłam o to panią w sklepie, ale ta zbyła mnie tylko machnięciem ręki..
-Wydaje się on poważny- powiedział gładząc się po brodzie-Jak mi nie powiesz to nie wyjdziemy stąd do rana. A nie wydaje mi się ,abyś była zainteresowana spędzeniem nocy w domu seniora, gdy pan Majewski będzie szczycił się swoją nagrodą. Uwierz mi, to gorsze niż śpiew pani Grabskiej!
-Ja...-zawahała się- Ja po prostu nie cierpię jesieni! Choćbym nie wiem jak się starała nie mogę znaleźć w niej nic pozytywnego. Wszędzie jest mokro, liście lepią mi się do bucików i muszę ubierać te niewygodne rajstopy! Do tego na jesień zaczyna się szkoła, a Maja staje się wyjątkowo marudna! Każdy chodzi jakiś taki przygnębiony i nikt się nie uśmiecha. Ludzie bez uśmiechu? To nie ludzie! Sam pan o tym wie. – wydusiła z siebie z trudem. Wiedziała, bowiem, że jesień jest ulubioną porą roku pana Ryszarda. Bała się zranić jego uczucia, ale był on jedyną osobą, której tak ufała i była pewna, że tylko on jest w stanie choć trochę zmienić myślenie Ali na temat jesieni.
Nastała cisza. Pan Dębicki oddał się zadumie wypatrując czegoś przez okno. Dzięki temu Ala mogła dokładniej przyjrzeć się jego twarzy. Miał on długi spiczasty nos, jasny kolor skóry i duże oczy. Usta przykrywał dorodny wąs, a włosy nabrały dumnego srebrnego koloru.
 Ali zaczęły nerwowo pocić się ręce. Nie chciała przecież stracić swojego najlepszego przyjaciela.
-Wiesz co Alu?- odezwał się pan Dębicki po chwili zamyślenia -To bardzo dobrze, że nie lubisz jesieni. Nie musisz lubić tego, co wszyscy i zgadzać się ze wszystkimi. To znaczy, że masz własne zdanie i wiesz co ci się podoba.-powiedział gładząc się po brodzie- Poza tym, dzięki temu również będę mógł podzielić się z Tobą moimi przemyśleniami na temat tej pory roku. Jak zapewne wiesz, jest ona bliska mojemu sercu-dodał po chwili.
-Naprawdę?- zapytała niepewnie dziewczynka
-Ależ oczywiście. Nie musisz się bać, że to zmieni ciebie w moich oczach. A jeśli chodzi o samą jesień... Spróbuj się wsłuchać w to, co mówi.
-Ale jak to mówi? Co mówi?- dziewczynka nadstawiła uszy- Nic nie mówi! Tylko ciszę słyszę... O ile ją się da w ogóle słyszeć!
-Ależ tak, mówi i to dużo! Właśnie taka jest jesień. Jest cicha i pokorna... Każe nam się zatrzymać i nasłuchiwać... Każe nam szukać tego co w życiu jest tak naprawdę ważne! Nie wiesz, że cisza jest najpiękniejszą muzyką? Nie wiesz, że jesień pisze najpiękniejsze piosenki?- Ala nic z tego nie rozumiała i tylko przekrzywiła głowę- Nikt nie jest bowiem w stanie odtworzyć takiej kompozycji jaką daje nam jesień. Potrafi ona rozmarzyć szelestem liści i szumem sosen. Jesień stanowi również inspirację dla wielu artystów takich jak... No właśnie Alu, jakich?- pan Dębicki wyrwał Alę z głębokiego zasłuchania.
-Hmmm... Jesień... Pory roku... „Cztery pory roku” Vivaldiego! No tak, jesień też się tam znajduje!- odpowiedziała z dumą dziewczynka.
-Widzisz ptaszyno? Gdyby jesień nie była wystarczająco ważna i piękna to autor nie zawarłby jej w swoim utworze!- powiedział z nutką fascynacji- Poza tym żadna inna pora roku nie jest jej równa w barwach i elegancji. Jej barwy przypominają mi o spokoju i szczęściu... Trochę jak u mamy, wiesz? Mama zawsze Cię przytuli i doradzi-zupełnie tak jak jesień. Tylko, że ona obdarza cię paletą barw i daje ci przestrzeń do namysłu-dodał.
-Ale jak to? W jaki sposób jesień radzi?- zapytała lekko zdezorientowana dziewczynka- Czy to jest tak, że ona tu jest i PODSŁUCHUJE? -przeraziła się- Jak tak, to ja bardzo przepraszam, że tak źle o tobie mówiłam!- dodała z trwogą.
-Prawdą jest, że jesień nas otacza, a faktem, że nie powinno się mówić źle o innych – nawet jeśli nie są ludźmi-dodał ze śmiechem- Jesień nie daje nam konkretnych rad, ale daje nam przestrzeń do zatrzymania się. Dzięki niej zaczynamy dostrzegać to, co jest niewidoczne na pierwszy rzut oka. Jej niskie temperatury zatrzymują nas w domach, dzięki czemu zaczynamy spędzać ze sobą wspólnie czas i ROZMAWIAĆ . Jesień jest też świetną przyjaciółką i ekolożką -dzięki rozkładowi liści, tworzy się nawóz wspomagający wzrost roślin na wiosnę. Pomyśl jaka wiosna musi być wdzięczna swojej przyjaciółce!
-W sumie nie dziwię się wiośnie, jej przyjaciółka wydaje się niesamowita! -dodała z błyskiem w oku-Teraz już trochę zaczynam rozumieć, dlaczego lubi pan jesień- Jesień jakoś tak przybliża nas do siebie... Możemy też pić gorące herbatki i prowadzić długie rozmowy oraz spędzać miłe rodzinne wieczory oglądając jakiś film... A wedłu pana co jest najbardziej wyjątkowego ze wszystkich wymienionych rzeczy ?-zapytała z zaciekawieniem Ala.
-Dla mnie hm...-pan Dębicki zamyślił się - Dla mnie jesień napisała najlepsze historie mego życia. To właśnie na jesień poznałem swoją żonę i ożeniłem sie z nią. Jesienią także urodziła się moja droga córka Klara. Każdego roku jesień zaskakiwała mnie czymś wyjątkowym-to zbiory były udane, to dostałem nową pracę-wspominał- A nawet , kiedy było ciężko wystarczyło wyglądnąć przez okno i od razu wiedziałem, że nie jestem sam- że jest ze mą jesień z wszystkimi swymi barwami i historiami. Teraz ty mi odpowiedz Alu. Wiesz co się jeszcze wydarzyło jesienią?- zapytał dziewczynkę.
-Nie mam pojęcia... Jedyne co mi przychodzi na myśl to nowy rok szkolny i coroczny festiwal ciasta dyniowego...Lub coroczne mistrzostwa sudoku. Są takie stresujące! 
-Otóż jesienią pojawił się oto taki mały promyczek, którym byłaś ty. Jesienią zyskałem przyjaciółkę i towarzyszkę do psot i odgrywania się na pani Jadzi-pan Ryszard mrugnął porozumiewawczo do dziewczynki- Każdej jesień dostawałem niepowtarzalny prezent, a jednym z nich byłaś TY-dodał, a jego oczy przepełniała radość.
  Po tej rozmowie dziewczynka uświadomiła sobie, że bratnie dusze spotyka się raz w życiu i że był nią właśnie pan Dębicki. Pan Ryszard odszedł z tego świata następnej jesieni wraz ze swoją ukochaną porą roku. Dziewczynka nie płakała długo, ponieważ wiedziała, że wróci do niej z każdą następną jesienią, a ta historia zostanie na długo w jej sercu.